این یادداشت را تابستان که ایران بودم نوشتم :
همه چیز از اینجا آغاز شد از من و این کاغذسفید و خودکار از درک این سپیدی کاغذ ازعجز من و نوشتنهای همیشه من اینجا من خودم بودم بدون هیچ پرده ای بدون هیچ دیواری روبروی من درمقابل من من ایستاده است.
...
امشب دلم برای مونترال تنگ شد. برای آن سکوت و امنیت برای کوچه های خالی برای زندگی دور از هیاهو ...انگار رفتم دور اینی که اینجاست من نیستم یکی دیگر داره جای من نفس می کشه راه می رود. دلم می خواهد آب شوم برم در زمین جاری بشم این کابوس کی تمام می شود؟
دلم می خواهد برگردم به روال همیشگی خانه و دانشگاه ... خانه .... خانه کجاست؟این چند شب که تو اتاقم خوابیدم انگار هر چی می گذشت من از خودم غریبه تر می شوم این دیگه من نیستم اینی که ا ینجاست یکی دیگه است!
بعضی وقتها حس می کنم هیچوقت از اینجا دور نبودم بعضی وقتها حس می کنم هرگز اینجا نبودم احساس آدمی را دارم که کردنش زیرآب و نمی داند زنده است یا مرده بیدار است یا خواب؟!
بازگشتی وجود ندارد تمام خاطرات من ازکوچه ها و خیابانها حالامثل روحهای سرگردانی شده اند که مدتهاست آواره شده اند و دیگر کسی را نمی ترسانند.........

بعضی اوقات وقتی اظهار نظر بعضی ایرانی های اینجا راجع به ایران می شنوم . دلم می خواهد دیوانه بشم! نمی دانم بعضی هااصرار دارن ثابت کنند ازجهنم در رفته اند! بعضی هاشونم هیچی اینجا ندارد اما با اصرار از ایران بد می گویند! بعضی وقتها این حس بهم دست میده که این حرفها را می زنند که بدبختی و غربتشون را توجیه کنند! یه جوری خودشون را توجیه کنند که چرا اینجا هستند! به نظر من اون آدمهایی که به یه مرحله ای اینجا می رسند و احساس می کنند که اگر بر گردند زندگی بهتری دارند وبر می گردند خیلی خیلی شجاع هستند! دلم می خواهد اینقدر قوی باشم که اون روز بتونم چمدانم را ببندم و به ایران بر گردم ( البته اگر فرض کنیم که ترکش کردم!)